Politics
Կիլոմետրերով ասֆալտ են փռում, նույն փողոցները՝ մի քանի անգամ նորոգում․ ո՞վ է վերահսկում իշխանության աշխատանքը
Իշխանության ներկայացուցիչները չեն հոգնում խոսել իրենց, իբր, ամենակարևոր ձեռքբերումներից մեկի՝ ճանապարհաշինության մասին։ Կիլոմետրերով նորոգված ճանապարհներ, իրականացված ծրագրեր, միլիոնավոր ու միլիարդավոր դրամների ներդրումներ․ իշխանական հաշվետվություններում ամեն ինչ տպավորիչ է թվում։ Սակայն երբ խոսքը հասնում է գյուղական բնակավայրերին, առաջանում են հարցեր, որոնց պատասխանները միայն հերթական պաշտոնական հաշվետվությունների մեջ չեն։
Factum.am-ը պարբերաբար ահազանգեր է ստանում Շիրակի մարզի գյուղական բնակավայրերից, որտեղ կան փողոցներ, որոնք մի քանի անգամ են նորոգվում։ Նման խնդիրների մասին ահազանգեր կան Ախուրյան խոշորացված համայնքի Ջրառատ, Կապս և Բասեն բնակավայրերից։ Եվ սա, ըստ ստացվող ահազանգերի, խնդրահարույց դեպքերի ամբողջական ցանկը չէ։
Կապսում, օրինակ, նույն փողոցը ստիպված են երկրորդ անգամ նորոգել։ Ստացվում է՝ ճանապարհը նորոգելուց հետո խնդիրը ոչ թե լուծվում է, այլ կրկին հայտնվում օրակարգում։ Իսկ այդ ընթացքում ո՞վ է պատասխան տալիս առաջին անգամ կատարված աշխատանքների որակի համար, և ո՞վ է երաշխավորում, որ երկրորդ նորոգումից հետո նույն իրավիճակը չի կրկնվի։
Իշխանությունը սիրում է խոսել ասֆալտապատված կիլոմետրերի մասին, բայց արդյո՞ք նույն ջանասիրությամբ ստուգվում է նաև այդ աշխատանքների որակը։ Արդյո՞ք պատշաճ վերահսկողություն է իրականացվում, թե՞ բավական է փողոցը նորոգված համարել, համապատասխան փաստաթղթերը ձևակերպել և հերթական հաջողության մասին հաղորդագրություն տարածել։
Երբ նույն փողոցը կրկին նորոգման կարիք է ունենում, կասկածի տակ է դրվում ոչ միայն կատարված աշխատանքի որակը, այլև հանրային միջոցների արդյունավետ ծախսման հարցը։ Չէ՞ որ յուրաքանչյուր նորոգում ֆինանսավորվում է որոշակի միջոցներով, իսկ եթե նախորդ աշխատանքը չի ապահովել ակնկալվող արդյունքը, քաղաքացիներն իրավունք ունեն իմանալու՝ ինչի՞ համար են ծախսվել իրենց վճարած հարկերից գոյացած գումարները։
Առավել մտահոգիչ է, երբ նման դեպքերը չեն սահմանափակվում մեկ բնակավայրով։ Ջրառատ, Կապս, Բասեն․ գյուղեր, որոնցից ստացվող ահազանգերը հարցեր են առաջացնում Շիրակի մարզում իրականացվող ճանապարհաշինական աշխատանքների վերահսկողության վերաբերյալ։ Եթե խնդիրը կրկնվում է տարբեր բնակավայրերում, ապա այն այլևս չի կարող դիտարկվել միայն մեկ շինարարի աշխատանքի թերություն։ Հարց է առաջանում՝ որքանո՞վ է արդյունավետ վերահսկողության ամբողջ համակարգը։
Ո՞վ է ստուգում՝ աշխատանքներն իրականացվե՞լ են սահմանված պահանջներին համապատասխան։ Ո՞վ է ընդունում կատարված աշխատանքները։ Եթե հայտնաբերվում են թերություններ, կապալառուն պարտավորվո՞ւմ է դրանք վերացնել իր միջոցներով, թե՞ նույն փողոցի նորոգման համար կրկին հանրային գումարներ են ծախսվում։ Եվ ամենակարևորը՝ կա՞ մեկը, որը պատասխանատվություն է կրում արդյունքի համար։
Ճանապարհաշինությունը չի կարող վերածվել իշխանության ինքնագովազդի միջոցի, երբ դրա իրական արդյունքը բնակիչը ստիպված է գնահատել ոչ թե տարիների ընթացքում, այլ նույն փողոցի կրկնվող նորոգումներով։ Ասֆալտի կիլոմետրերը հաշվետվության համար են, իսկ որակյալ ճանապարհը՝ մարդկանց։
Եթե իշխանությունը ճանապարհաշինությունն իր կարևոր ձեռքբերումներից է համարում, ապա պարտավոր է հանրությանը ներկայացնել ոչ միայն կատարված աշխատանքների ծավալները, այլև դրանց որակի, երաշխիքների, վերահսկողության և թերությունների վերացման վերաբերյալ տվյալները։
Հակառակ դեպքում մնում է տհաճ հարցը՝ ճանապարհաշինության ոլորտում իսկապե՞ս առաջնայինը բնակիչների խնդիրները լուծելն է, թե՞ հաշվետվություններում հնարավորինս շատ կիլոմետրեր արձանագրելը։
Շիրակի գյուղերում նույն փողոցների կրկնվող նորոգումների մասին ահազանգերը պահանջում են հստակ պատասխաններ։ Հանրային գումարների ծախսման նկատմամբ վերահսկողությունը բարի կամքի դրսևորում չէ, այլ պարտականություն։ Եվ եթե աշխատանքները կատարվել են անորակ, հանրությունն իրավունք ունի իմանալու՝ ով է մեղավոր, ով է պատասխան տալու, և ինչու են քաղաքացիները կրկին վճարում մի խնդրի համար, որը պետք է լուծված լիներ առաջին իսկ անգամից։
Ա. Ղազարյան